Dag 6 – Arme free-lancers en chique restaurants

Talal’s uitkiezen als mijn uitvalsbasis is de beste beslissing die ik had kunnen nemen. We zitten hier met een groepje journalisten en fotografen, allemaal jonge free-lancers (ik ben zoals gewoonlijk de oudste, hoewel iedereen mij 10 jaar jonger schat, best goed voor mijn ego…). Het is een bende vrolijke vrijbuiters die bijna allemaal veel meer ervaring hebben dan ik (wat trouwens niet verbazend is, vermits die van mij zich beperkt tot muziekrecensies en interviews voor RifRaf – 18 jaar lang weliswaar – en enkele columns vanuit West-Afrika in 2001…). Ferran is een Catalaanse fotograaf die jarenlang in Spanje het voetbal en andere sporten coverde, tot hij daar opeens genoeg van kreeg en naar Palestina vertrok, nu 4 jaar geleden. Hij is een geblokte, opgewekte, zorgeloze kerel die volledig lijkt te leven voor het avontuur en de kicks. Adam is een Engelse fotograaf/tekstjournalist die een hilarisch verhaal vertelt over hoe hij enkele jaren gelden gekidnapt werd door ‘geezers with guns in Gaza’ – ze sleurden hem en een collega-journalist in een auto, blinddoekten hen en vertrokken met gierende banden… om net om de hoek vast te rijden in het zand, waarop iedereen moest uitstappen en duwen. De mannen wilden jobs, meer bepaald bij de… Preventative Security Forces van de Palestijnse Autoriteit – à la hackers die een computersysteem kraken om vervolgens als security consultant te gaan werken. Ik weet nog niet hoe het verhaal afgelopen is, maar hij maakt zich vooral vrolijk over hun amateurisme: zo was de chauffeur van de vluchtwagen een éénarmige man die voortdurend moest switchen tussen de versnellingspook en het stuur van de wagen, en was de reden waarom hij na een paar uur al werd bevrijd het feit dat ze vergeten waren zijn GSM af te zetten. Balint is een Hongaarse journalist die jarenlang vanuit Brussel de EU gecoverd heeft. Hij komtop het eerste zicht ongelooflijk asociaal en verwaand over, maar is bijzonder professioneel en goed geïnformeerd en hij heeft een schitterend gevoel voor (zwarte) humor. Iedereen heeft wel ergens contacten en tips die we onder mekaar uitwisselen, en het mooie is dat we perfect kunnen samenwerken zonder met elkaar te moeten concurreren, omdat we allemaal voor verschillende opdrachtgevers in verschillende landen werken. Nu zondag zijn Faran en ik van plan samen met enkele Spaanse en Turkse free-lancers een auto te huren om samen naar het zuiden te rijden en de UNIFIL-troepen te gaan opzoeken.

Ik heb vandaag al mijn moed bij elkaar geraapt en Robert Fisk gebeld (zijn landlady, die een klein winkeltje heeft op het gelijkvloers van het gebouw op de Corniche – de zeedijk van Beiroet – waarin hij zijn appartement heeft, had mij gisteren zijn nummer gegeven toen hij niet thuis was. Ze zei dat ik als twee druppels water leek op een journalist van NBC die ik niet ken. Ik hoop dat het een compliment was). Hij heeft toegestemd in een interview voor Radio Centraal dat we, insh’allah, vrijdag gaan doen. Als het doorgaat, wordt het zaterdagmiddag tussen 12 en 14 uur op Centraal uitgezonden.

Op het gevaar af als een arrongante koloniale toerist over te komen, wil ik toch even het volgende verhaal kwijt. Toen Fisk eenmaal had toegezegd, heb ik mezelf getrakteerd op een etentje in een duur uitziend restaurant niet ver van zijn huis (daarom, niet omdat het er duur uitzag). Omdat ik koppig (een deel van) mijn omzwervingen in Beiroet te voet blijf doen, zàg ik er niet uit toen ik op het terras ging zitten. Beiroet is een stad waar het gemiddelde trottoir elke 100 meter verdwijnt en plaats maakt voor een zandput, er wordt aan alle kanten gebouwd en afgebroken en aan de straat gewerkt en de temperatuur is gemiddeld 30° (in de schaduw, maar je loopt meestal in de vlakke zon). Het gevolg is dat je bij verplaatsingen te voet binnen de kortste keren onder het stof en het zand zit, wat vervolgens door het zweet uitloopt en geconsolideerd wordt. Op het terras van dat restaurant – waar de dure bakken met nummerplaten uit Dubai en Jordanië door parking valets werden weggereden en teruggebracht en een aparte ober voor de shisha zorgt – werd ik dus eerst een kwartier lang genegeerd terwijl ik al de servietten opgebruikte om het zweet af te vegen. Toen ik dan maar zelf aandrong op een kaart, werd die stuurs op mijn tafel gegooid door één van de vier slijmballen in apenpakjes die opdienden. Uit pure irritatie en wraakzucht bestelde ik het duurste gerecht op de kaart, en als het niet één van de weinige niet-alcoholische islamitische restaurants van Beiroet was geweest, had ik er ook nog de duurste fles wijn bij besteld. De livrei-knaap werd al iets vriendelijker, en toen ik hem na het eten uitschold omdat er geen tiramisu én geen cheesecake was, wist hij niet hoe knipmesserig hij voor mij moest buigen en rennen. Toen ik wegging, gaf ik hem een fooi van 20% (10% is de gewoonte in Libanon) en was ik “zijn beste vriend” geworden, hoewel ik er nog even vuil en bestoft en bezweet uitzag als toen ik aankwam. Mensen die alleen de taal van geld verstaan, moet je in hun eigen taal aanspreken… Kinderachtig, ik weet het, en bovendien makkelijk gezegd voor mij in Libanon, waar eten verbazend goedkoop (én lekker) is, zelfs in dit soort over-the-top keten, in tegenstelling bijvoorbeeld tot de prijs van bier (2 tot 3 euro voor een pils van 25cl, 5 à 7 euro voor sterke drank) of overnachtingen. Maar ook de taxi’s vallen goed mee: een dollar tot een euro voor een servis (gedeelde taxi’s die vaste routes rijden – vergelijkbaar met het openbaar vervoer bij ons), rond de 5 dollar voor een privé-taxi die je voor de deur afzet – dat is dus de manier om ergens proper aan te komen… Maar de belangrijkste besparing voor mij als kettingroker zijn de pakjes blonde Gauloises die welgeteld 1 dollar kosten (pakjes van 20, Marlboro’s kosten bizar genoeg meer: een euro. En rookvrije restaurants of bars vinden ze hier al even absurd als het concept ‘boetes voor het niet dragen van een veiligheidsgordel’ – of ‘met de auto stoppen voor een rood licht’ – wàt doen jullie in België??? Zélfs als er geen andere auto’s zijn???

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s