Dag 12 – Party of God

Om 11 uur bel ik zoals afgesproken naar Wafa in het Press Relations Office van Hezbollah, en krijg te horen dat we ons om 18 uur moeten melden aan het hail al-abyad (‘de witte kracht’), vanwaar we met de rest van de pers naar het Vlaggenstadion gebracht zullen worden. Als we met ons vijven (ik ben met 4 fotografen op stap, de 3 Spanjaarden en Adam uit Engeland – oops, sorry Adam, Schotland) vertrekken uit het hotel, vraagt Zahir: ‘Are you going to a party?’ Wij: ‘Yeah, we’re off to the party of god! You coming? Aan de poort van het hail al-abyad, een gigantisch wit gebouw dat ik in een vorige post al beschreven heb, hangt een groot bord met daarop 2 verbodstekens: een GSM met een streep door, en een pistool met een streep door. We worden dadelijk naar een tafel geleid waaraan een drietal Hezbollah-medewerkers zitten die onze papieren controleren, onze tassen en camera’s meenemen ter controle, en ons een formulier geven om in te vullen. Onder het journaille gaat het verhaal rond dat Hezbollah elke naam googlet (ah, Google, the preferred tool of intelligence services worldwide…) om uit te vinden of we iets met “Israel” te maken hebben – ik wens ze veel geluk als ze ‘Bart Peeters’ opzoeken. Alles is, zoals altijd bij de Partij van God, tot in de puntjes geregeld en georganiseerd. We moeten bagage-etiketten invullen die aan de afgegeven spullen worden gehangen. Die verdwijnen vervolgens in een wit busje tot we het ingevulde formulier afgeven, waarop we onze spullen terugkrijgen, samen met een Hezbollah-perskaart (mijn eerste – niet zelfgemaakte – perskaart ooit!) Daarna worden we in andere witte busjes geladen en naar het amper 200 meter verder gelegen stadion – eigenlijk eerder een groot voetbalplein -gebracht. Daar worden we door weer andere in keurige zwarte pakken gestoken veiligheidsagenten met oortjes in hun oortjes naar de ‘persbox’ geleid – een met hekken afgesloten zone op het plein, zo’n 50 meter van het podium verwijderd en dus midden tussen het volk, zo’n tien à twintigduizend man op het plein zelf en nog eens minstens zoveel in de omliggende straten, vanwaar het hele gebeuren door een massieve, Pukkelpop-size PA en een viertal gigantische schermen – één ervan bovenop een flatgebouw geplaatst, perfect te volgen valt. Uit deze persbox mogen we de rest van de avond niet meer weg. Het voelt alsof we in een kooi in de zoo zitten. Er zijn een honderdtal journalisten, camera- en geluidsmensen, behalve wijzelf hoofdzakelijk van Arabische tv-stations en kranten, maar ik leer ook Daisy kennen, die voor een Nederlandse zender en het Algemeen Dagblad werkt, en Benno, een Zwitserse reporter. Ook AP en Reuters zijn vertegenwoordigd. Het spektakel begint pas een uur nadat we aankomen, en dus hebben we volop de gelegenheid om het binnenstromende volk te keuren, dat langzaamaan de duizenden plastic stoelen begint in te nemen. Behalve aanhangers van Hezbollah zelf en van Amal, zijn er ook veel maronieten die de oranje vlag van Aoun dragen en zelfs een paar met de akelige, op de nazi-swastika gebaseerde vlag van de SSNP (zie een eerdere post) – een witte cirkel op een zwart vlak met in die cirkel een rode zon (‘bilad ash-sham‘ staat voor Greater Syria, en ‘shams‘ is het Arabisch voor ‘zon, vandaar) met vier vlammen of stralen die zich op een swastika-achtige manier rond die zon draperen… Naarmate het beginuur dichterbij komt worden de hoogwaardigheidsbekleders (en occasioneel -bekleedsters) geïnstalleerd in de stoelen voor de persbox. Veel imams met witte tulbanden, maar ook politici van alle oppositiepartijen en hoge (ex- en huidige) legerpiefen.

Terwijl we wachten tot het donker genoeg is voor de schermen, knallen de opzwepende marsliederen van Hezbollah (een soort mix tussen Wagner en football chants) onophoudelijk uit de speakers, afgewisseld met al even opzwepende (opgenomen) speeches. Na een lange en plechtige verwelkomingsspeech komt dan de eerste act: een live band! Een koor van 8 mannen, een keyboardspeler, een solozanger en… een doedelzakspeler! Ik had al opgemerkt dat veel van de Hezbollah-liederen een doedelzak gebruikten, maar had altijd verondersteld dat die uit de synthesizer kwam en nooit verwacht dat ze die effectief live zouden spelen… De hele band is in het wit gekleed en speelt/zingt voor het gigantische scherm waarop de bijbehorende clip gedraaid worden, hoofdzakelijk heldhaftige beelden van Hezbollah-strijders en vlaggenzwaaiende kinderen. Op de juiste momenten scandeert het hele publiek mee ‘Nasrallah! Hezbollah! La ‘illahi illa ‘llah! ‘Nasr al-‘arab’ (De overwinning van de Arabieren) is een andere titel. Als er iets duidelijk wordt uit dit hele gebeuren, dan is het wel dat Hezbollah meesters zijn in het gebruik van beeld en woord voor propaganda en het zorgvuldig opbouwen van hun imago – naast hun extreme discipline en uitmuntende organisatorische en logistieke talenten, die ook al uit de juli-oorlog waren gebleken – er lopen letterlijk honderden security-types rond tussen het publiek. Na nog een korte speech volgt de Koran-recitatie, en dan is het grote moment aangebroken: als al-Sayyid (een titel voor familieleden van de profeet, die ongelooflijk talrijk lijken te zijn in de hele Arabiche wereld, maar ‘dé sayyid’ slaat enkel en alleen op de Arabische volksheld nummer één, de imam van het verzet, de secretaris-generaal van de Partij van God) Hassan Nasrallah eindelijk op het grote scherm verschijnt, springen tienduizenden mensen tegelijkertijd recht en schreeuwen, huilen, fluiten, roepen, dansen, zwaaien met vlaggen… tot het scherm opeens terug blauw wordt – oeps, toch een foutje in de logistiek, de verbinding is verbroken… De arme man die de laatsteredevoering hield, wordt teruggeroepen en moet nog een kwartier verder declameren terwijl zijn stem helemaal schor wordt en het bijna begeeft, en het scherm beelden toont van de ongeduldig vlaggenzwaaiende massa vanuit een camera die op een tientallen meters lange zwaaiarm boven de hoofden heen en weer beweegt. Het plein, op nauwelijks 100 meter afstand van het Palestijnse vluchtelingenkamp Burj al-Baranj, wordt overigens omgeven door hoge flatgebouwen, vanwaaruit nog eens honderden mensen op balkons met vlaggen staan te zwaaien. Maar dan komt de verbinding terug en de Sayyid, die op zijn beurt het volk ziet op een scherm, moet minutenlang zwijgen terwijl hij uitbundig begroet wordt door uitzinnig roepende mannen en kinderen en huilende vrouwen. Mass hypnosis right before your eyes…

Omdat mijn Arabisch nog niet echt op het niveau staat waarin ik simultaan kan vertalen, geef ik hier de ‘excerpts’ van Nasrallah’s betoog die in de engelstalige Libanese pers verschenen zijn en gecompileerd werden op Hezbollah’s eigen website (waarop het woord “Israel” altijd tussen aanhalingstekens geschreven wordt – ten teken dat Hezbollah de staat “Israel” niet erkent):

Hizbullah leader Sayyed Hassan Nasrallah warned “Israel” on Tuesday against launching another war on Lebanon, saying any attempt to attack the country “will be faced with a colossal surprise likely to change the fate of the war and the region.” “You might say I am exercising a war of nerves … This is true yet my war of nerves is based on truthful facts and aims at avoiding any war”. “The Zionists and the US government are beating the drums of war. God willing there will not be a war. As I have said in previous speeches, we do not want war”. “If, God forbid, war happens, we must be ready,” Nasrallah said, adding that his remark last month that the resistance`s missiles were capable of hitting any spot in the occupied territories was designed as a deterrent and not to bring on a conflict. “Readiness for war and preparedness for war is the most important means to prevent war,”
Nasrallah said he is interested in achieving a balance of power with “Israel”, and therefore decided to declare that Hizbullah has the capability to strike anywhere in “Israel”. “I said that in order to prevent a war,” he said, adding that “Israel” must “understand that any war on Lebanon will have a very high price.”
The Hizbullah chief also said that “Israel” and the U.S. made false accusations about Hizbullah and tried to divide the Lebanese people to justify last summer`s war. Nasrallah said the United States and “Israel” tried to split the Lebanese along sectarian lines and to describe Hizbullah as a terrorist group in order to weaken it during the 34-day war. “They wanted to tear us apart. They wanted to use war to isolate us one country after the other, one people after the other, one sect after the other and one party after the other. When we are divided, they will win and we will be defeated,”
“They told [the Lebanese] that Hizbullah is an Iranian and Syrian tool. The most serious accusation was the sectarian issue. They told the Christians that the fighting was with a Muslim group and that it has nothing to do with you. They told Sunni Muslims that the fighting was with a Shiite group and was targeting the Shiite project [in the region],”
“We support a compromise in Lebanon and we warn the Lebanese against attempts undertaken by the United States and some Lebanese politicians to hamper any resolutions to the crisis,” he said. Nasrallah renewed his support for the Lebanese Army, saying the US rejected the concept of having a “strong army in Lebanon capable of protecting its land and people before our army stops considering “Israel” as an enemy.”
“The resistance along with the army and the courageous people of Lebanon will achieve a victory every time,” he said.
Nasrallah also accused the US and “Israel” of being terrorist countries, which “throw terrorism accusations, when they never succeeded in defining to us what the true meaning of terrorism is.”
“Our victory acted as a ray of light to all those people in the world who are oppressed and alienated and encouraged them to seek change,” he added.
Nasrallah addressed the Arabs, rather than their leaders, and thanked them for their “moral support” during the war. “We did not ask for more,” he added. “We should all realize that had the resistance lost the war, not only Lebanon, Syria and Palestine would have suffered from the negative repercussions but also Saudi Arabia, Jordan and Egypt.”
Directly after Nasrallah finished his speech, gunshots and fireworks were heard all across the capital.

Samen met de fotografen (die niets meer te fotograferen hebben zodra Nasrallah’s speech op gang was gekomen) en de niet-Arabischtalige journalisten (die niets van de speech begrijpen) ga ik na een half uurtje mee terug naar het centrum van de stad. Samen met Adam en Krishna (een Engelsman van Tamil-afkomst die aan Cambridge studeert en research doet over ‘de Arabische intersectaire conflicten’ of zoiets) ga ik nog naar een housewarming party (not of god) van een vriendin in Gemaizeh waar we discussiëren, feesten en vodka drinken tot het licht wordt. Ik word in de late namiddag wakker met een gigantische kater en het duurt tot vanavond laat voor ik helder genoeg ben om dit te schrijven. Fisk heeft gelijk – ik moet weg uit Gemaizeh… Morgen sta ik vroeg op en ga met de Spanjaarden in een huurauto naar Saida en het zuiden van Libanon voor een paar dagen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s